|
میرزا یک ایرانی ایده الیست
|
||||
|
|
||||
"شرافت مبنای حکومت استبدادی نیست"..."شرافت دارای قوانین و قواعد ویژه ی خود می باشد"..."مستبد چگونه می تواند شرافت دیگران را بپذیرد و به آن تن دهد"..."مرد شرافتمند درسامانه ی (نظام )مشروطیت، بخود می بالد که زندگی را به هیچ میشمارد وبیمی از مرگ ندارد. ولی یک خودکامه قوت خود را در از میان بردن زندگی دیگران می جوید. " منتسکیو
+
نوشته شده در یکشنبه هفتم بهمن 1386ساعت 13:14 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
میرزا از تبعید باز میگردد، با دوستان قدیمی دیدار میکند و قول و قرارها برای ادامهی مبارزه گذاشته میشود، کم کم افراد مبارز به آنها ملحق میشوند و قدرت مبارزان جنگلی بیشتر و بیشتر میشود. دیگر همه میدانند هرجا ظلمی شود، نقاب داران جنگلی خواهند آمد و همین، روسها را که ادارهی رشت را در دست دارند به وحشت انداخته است. مبارزه ابعاد گستردهتری میگیرد. هدف حذف استبداد محمد علی شاه قاجار و استعمار دولتهای روس و انگلیس است. نهضت جنگل دولت تشکیل میدهد و مردم شهرهای شمالی از این اتفاق سرخوشاند، گویی جان تازهای گرفتهاند و امیدهایشان به یکباره بیدار شده است. در این حین در "صنوبر سرا" یک ماجرای عاشقانه در حال وقوع است تا بر جذابیت داستان اضافه شود. برای خواندن ادامه مطلب به این سایت مراجعه کنید
+
نوشته شده در شنبه بیست و نهم دی 1386ساعت 12:36 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
میرزا کوچک خان خان عقب افتادگی ایرانیان را نتیجه ی بی فرهنگی می دانست و مصمم بود آن اندازه که در خور امکان باشد به افتتاح مدارس بپردازد و سطح تعلیمات و معرفت عمومی را گسترش دهد و معتقد بود که تعلیمات مدارس حتماً باید اجباری و مجانی باشد تا آنکه همه بتوانند از مزایای علم و دانش یکسان استفاده ببرند و استعدادها پرورش بیابند و این توفیق جز در سه سال آخر عمرمیرزا کوجک خان به دست نیامد و علّتش گرفتاری های همیشگی سران در خنثی کردن عملیات منافقین بود . جنگل ، به کمک نگارنده توانست علاوه بر تکمیل دبستان (( نصرت )) فومن و چهار باب دبستان در (( صومعه سرا )) ، (( شفت )) ، ((کسما )) و (( ماسوله )) تاسیس نمود.
+
نوشته شده در پنجشنبه بیستم دی 1386ساعت 13:58 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
ایا صدای همهمه برخاست در شهر برگریز ایاگرفت اتش بیداد انبوه سبزگونه زلفت در ان دقایق سرخ که کوچک بزرگ در برف های گیلوان چشمش نشست به سردی و روح سبز جنگلیش میان قلب تو ویران شد خسرو گلسرخی (شاعر و نویسنده ازاده شهید)
+
نوشته شده در سه شنبه یازدهم دی 1386ساعت 12:59 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
ماسوله باچشم هزاران سنگ می گرید ماسوله چون فریادی سبز در گلوی دره ها اینک گره خورده است ماسوله همچونمادر پیر بگاه مرگ فرزندش بر شانه های کوه افشان کرده گیسوی سپید ابشارانرا در شیون بادی که می اید رخسار را با ناخن صدها هزاران شاخه میخاید هرگوشه اما دوستان خسته می گویند: در قعر شب روح شهیدانند کز خشم روی طبل ابر دور می کوبند برخیز کوچک خان! ماسوله را دریاب کاین هنگام در کوچه های خاکیش هر روز فریاد های پتک و سندان دادخواهانند برخیز و این فریادهای اشنا را نیز از سینه کسما برون اور کسما چو مرغی سبز بر شاخه ی راهی که تا ماسوله می اید بنشسته در باران سر را بزیر بال غربت برده خاموش است شاید تو را در خواب می بیند کاینبار با حیدر عمواوغلی با پیکری چون سخره پولادین شلاقی از طوفان بکف بگرفته می ائی تا فقر سبزی را که چونان کوه سنگین است از بالهای گرد الودش بر اندازی شاید هم از اینروست کو گاهگاهی بالهایش را از شوق می لرزاند و انگاه جعفر کوش ابادی
+
نوشته شده در شنبه یکم دی 1386ساعت 12:45 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
1- میرزا و یارانش در جنگل ۶- میرزا ۱۱- میرزا کوچک خان
۲- میرزا و یارانش در انزلی ۷- نمونه امضای میرزا کوچک خان 12- میرزا کوچک خان
3- یاران میرزا 8- سر بریده میرزا بعد از شهادتش 13- میرزا کوچک خان
4- دیدار آذری با میرزا 9- میرزا کوچک در دوران طلبه گی 1۴- میرزا با یارانش (جنگلی و مدنی )
5- دکتر حشمت 10- اعدام فدائیان جنگل 1۵- کبریت خان
منبع:nehzate-jangal.blogfa.com
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386ساعت 7:53 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
« ...من و رفقايم محال است آلت دست آنها (دشمنان) بشويم. عاري از شرف ميدانم كسي را كه حقوق حاكميت و استقلال مملكت را، هديه شغل و مقام كند. من استقلال ايران را خواهانم و بقاي اعتبارات كشور را طالبم. آسايش ايراني و همه ابناي بشر را بدون تفاوت دين و مذهب شايقم. ما به شرافت زيستهايم و با شرافت مراحل انقلابي را طي كردهايم و با شرافت خواهيم مرد...»
+
نوشته شده در جمعه شانزدهم آذر 1386ساعت 7:38 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
به مناسبت هشتاد و ششمين سالروز شهادت ميرزا كوچك خان جنگلي، اولين تمبر يادمان اين روحاني مبارز يكشنبه شب با حضور "روحالله قهرماني" استاندار گيلان در صحن شوراي اسلامي شهر رشت رونمايي شد. به گزارش خبرنگار ايرنا، چاپ اولين تمبر يادبود ميرزا كوچك خان جنگلي به منظورارج نهادن به مقام والاي اين روحاني مبارز هفته گذشته در جلسه شوراي اسلامي شهر رشت به تصويب رسيده بود. در اين تمبر كه كاري از شوراي اسلامي شهر رشت است،تصويري از چهره ميرزا، پرچم ايران و نمايي از شهرداري رشت لحاظ شدهاست. استاندار گيلان در مراسم رونمايي اولين تمبر يادمان ميرزاكوچك خان جنگلي گفت: ميرزا كوچك خان جنگلي نمونه يك گيلاني و ايراني با غيرت، با تعصب، شجاع، از خود گذشته، فهيم و نجيب است. "روحالله قهرماني چابك" افزود:اين روحاني مبارزبه كلمه رشادت، پهلواني، شجاعت و از خود گذشتگي معني دوباره داد. وي اظهار داشت: او بدون كمترين امكانات و بسيار مظلومانه و غريبانه و با تحمل سختيها به ميداني پا گذاشت كه تصورش براي همگان غيرممكن است. استاندار گيلان با بيان اين مطلب كه ميرزا اثري به مراتب بزرگتر از خود برجا گذاشت، تصريح كرد: اين خاصيت انسانهاي بزرگ است كه اثرشان از خودشان بسيار بزرگتر و موثرتر است. وي گفت: ما به ميرزا ميباليم و به عنوان يك گيلاني و ايراني سربلند هستيم كه به پرچمداري ميرزا و يارانش سهم زيادي در دفاع از انقلاب اسلامي و حفظ ارزشهاي اسلامي داشتيم. رييس شوراي اسلامي شهر رشت نيز در اين مراسم در سخناني گفت: شوراي اسلامي شهر رشت يكي از منظمترين، موفقترين و قانونمندترين شوراهاي سطح كشور محسوب ميشود. به گزارش خبرنگار ايرنا، "محمدرضا قاسمي" افزود: شوراي اسلامي شهر رشت توانست با اين كار ابداعي، اثر تاريخي به نام استان گيلان به ثبت برساند. ميرزا كوچك خان جنگلي "يونس"، فرزند ميرزا بزرگ در سال ۱۲۹۸هجري قمري در محله استاد سراي رشت متولد شد. ميرزا در ابتدا به اميد نجات مشروطه به مجاهدين پيوست و در فتح قزوين و تهران به دست مجاهدين مشروطه شركت داشت كه در مبارزه با قواي استبداد مجروح شد و مدتي را در بادكوبه "باكو" و تفليس براي درمان اقامت گزيد. وي در برگشت به رشت به دليل فعاليتهاي بيگانه ستيز خود،به تهران تبعيد شد و در سال ۱۳۳۴هجري قمري رسما براي مبارزه با استبداد داخلي و استعمار خارجي كميتهاي را در تالش به نام "اتحاد اسلام" با ۳۴ماده و ۹فصلنامه تشكيل داد و نهضت جنگل را تاسيس كرد. نهضت جنگل پس از هفت سال مبارزه به دليل شهادت ودستگيري ياران و خيانت برخي از نزديكان ميرزا به انتها رسيد وكوچك خان يكه و تنها تا آخرين نفس در مقابل دشمنان پايداري كرد اما سرانجام در دامنه كوه گيلوان به شهادت رسيد. اكنون آرامگاه وي در محله سليمانداراب رشت زيارتگاه آزادگان و عاشقان ولايت حسيني است منبع:www.gilannews.ir
+
نوشته شده در جمعه شانزدهم آذر 1386ساعت 7:35 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
اذرسوم دارد........
اذر هفتم هم دارد.........
ولی اذر هرگز چهلم ندارد.......
.
.
هشتاد و ششمین سالروز نبودنش هم امد
اما گویی در این 86 سال .....
اذر همیشه چهلم داشته است......
.
.
گویی اذر همه ی سال بود....
و میرزا تمامی روزهایش.....
.
.
هموطن به احترام نبودنش چند لحظه سکوت..........................................................................................
..................................................................................................
..................................................................................................
..................................................................................................
...................................................................................................
...................................................................................................
........................................................................................متشکرم
+
نوشته شده در یکشنبه یازدهم آذر 1386ساعت 9:19 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
نشریه سنگی حاوی افکار و عملیات جنگلی ها که هفته ای یک بار در کسماء طبع و انتشار می یافت جنگل نام داشت.این روزنامه که به خط علی حبیبی و مساعی وی به وجود امده بود زیر نظر غلامحسین نویدی کسمائی اداره می شد و از شماره دوم ببعد حسین کسمائی مجاهد معروف دوران مشروطیت مدیریتش را بعهده گرفت . در سرلوحه روزنامه این جملات خوانده می شد ( نگهبان حقوق ایرانیان و منور افکار اسلامیان) حسین کسمائی تا شماره 13 رسما" مدیر روزنامه بود ولی از شماره 9 ببعد عملا" کناره گیری نمود و اداره اش مجددا" به نویدی ( مدیر سابق ) واگذار گشت در شماره اول این روزنامه تسریع جریان انتخابات مربوط به دوره چهارم تقنینیه و گشایش مجلس شورای ملی از (شاه) تقاضا گردید. در شماره دیگر فوت علی قلی خان بختیاری (سردار اسعد) اعلام و اظهار تاءسف شد و به مردم گیلان توصیه گردید که مجالس ختم وفاتحه تشکیل دهند و ببزرگ داشت متوفی قیام نمایند. در شماره دیگر اشعاری چاپ شد که که گمان میرود حسام الاسلام که تخلصش (دانش) بوده این شعر را سروده....... ای جان و تنم فدای جنگل جان تازه شد از ندای جنگل اسلام و وطن بصورت دلکش پرکرده چه خوش فضای جنگل سر دفتر بوستان غیرت شد ساحت دلگشای جنگل غیرت همه بچه شیر زاید از تربیت هوای جنگل شیران نرند خفته اینک در پای درخت های جنگل اسایش و امن سایه افکند از فر پر همای جنگل ای خسته ظلم و جور برخیز عدل است همه بنای جنگل جز لفظ نبود انچه گفتند معنی طلب از صدای جنگل خوشتر زنوای بر بط و ساز اواز فشنگ های جنگل جنگل چو بجمله فخر بخشد فرض است مرا ثنای جنگل دانش همه نصر و فتح بیند در پرچم اعتلای جنگل در یکی دیگر از شماره ها از اینکه دولت ایران(براوین ) سفیر اتحاد جماهیر شوروی را برسمیت نشناخته اعتراض شده و مینویسد :( چنانچه عدم قوام و استقرار رژیم بلشویکی در روسیه مانع این شناسایی است پس به رسمیت شناختن سفرای حکومت هائی که دیگر وجود خارجی ندارند و دولت هایشان در جنگ معدوم شده اند مانند رومانی و بلژیک به چه ملاحظه است.) در شماره 11 (سال اول) اشعاری به زبان گیلکی چاپ شده که چون نموداری از مراحل مختلفه زراعت (برنج) و نحو ه ارتباط ارباب ها با رعایا ی سابق است قسمتی از انها را در اینجا می اوریم : ای گیله مردان ویریزید بلبل بی نیشته دارسر وقتی رعیتی بامو جغلان بشویدی کارسر بجا کجا بخوردیمی مناصفه مرابحه غرامتا ندایمی مایه بامو می بارسر باغه رمش نداریمی پایه چموش نداریمی خانه ی سر خرابا بو فاکون وهم تلارسر کاشتن و پیش کاول زدن مرز بجارا واکودن قوت کرگدن خایه خوک پائی بجارسر نشاست کودن چه مشکله ویجین دوباره سخت تر قربان بشم بیکاریا قهوه خانه بازار سر امه بجار چور ببو ارباب غرامت فاگیره قرضیه ر اوسا کونه هرساعت پاکار سر مشروطه تا به کار بامو امه ارباب برار بامو امه نمک درار بامو خاک با اجور برار سر ازادی در میان بامو کنار بشو مستاجری کسی نتانه زور کودن بگور بشو سردارسر اوی بلا پچ ایچی گویم تو می گبا کسی نگو لا بالش کروچ بکن امشب داریم فرار سر امشب خروس خوانا ویریز تاریکه شبا بیشیم بیدار نو بوسته کدخدا ایسائیمی کنار سر فله جبد بزن بنه تخم جوا بریم و شیم رخت بقچه صفرا فادن حصیرانم تی بار سر هرچه بگم سر بسر مرا بامو اخربسر شاعرک قنبرک گوشه نشین زار سر
+
نوشته شده در شنبه دهم آذر 1386ساعت 10:17 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
روزنامه باختر امروز ( شماره45 _ ششم شهریور 1321 شمسی) روز تمام شده بود اما شب نرسیده بود. افتاب مشروطیت دوم غروب کرده بود ولی تاریکی دیکتاتوری بر همه جا سایه سنگین خود را نیانداخته بود. مملکت می رفت که به عزای ازادی بنشیند. دیو ارتجاع با سر و روی عروس ملک ما باززی میکرد و ارام ارام می خواست بوس و کناری هم بکند. قرن سیزدهم هجری تمام شده بود و می خواستیم به دهلیز قرن چهادهم پا بگذاریم . دنیا در میدان جنگ از پا در امده بود و از پیکر مجروح او خون می ریخت . همه به عزای عزیزان لباس ماتم در بر به ابادی ویرانه ها همت گماشته بودند. مردی دلیر با سری پر شور در جنگل می زیست . امواج کف الود در دریای خزر روح سرشار و دل غمزده اش را صفایی می داد. اسمان شسته و ابی رنگ ان سرزمین خرم و سر سبز دل شوریده و روح پر هیجانش را قوت می داد. در دل احساس می کرد که خطری در پیش است و می فهمید که ابری سیاه بالا می اید . عشق به میهن و علاقه به وطن ان دلیر جنگلی را ارام نمی گذاشت . به دوستانش گفته بود تهران شوم تا گلو در منجلاب خیانت فرورفته و دامن ایران را گرفته با خود به اعماق ژرف دریای فرو خواهد برد. من فرزند رشید و پاک ایرانم . باید دست مادر را بگیرم و نگذارم نیست شود . باید ایران بماند . باید تهران را نجات داد. سرها در مقابل عشقی سوزان و دلی مملو از محبت به میهن فرود امد. همه گفتند انچه گویی صحیح است و به دنبال تو می اییم . در جنگلی سبز و خرم زیر اسمانی شسته و پاک تنی چند میهن دوست و دلیر عقد اخوت بستند که مشت بر سینه نامحرم بزنند و دست مادر وطن را گرفته از غرقاب فنا نجات دهند . پیشوای ان دلیران میرزا کوچک جنگلی بود............................ تا دریای مازندران می خروشد ای شهید وطن دوست ! خون فرزندان ایران بر شهادت تو می جوشد . وطن از تو قدردان و نامت بر سینه ایران نقش جاویدان است. روان فرزند جنگل و روح بزرگ دلیر ایراندوست زنده و جاوید باد. برگرفته از: سردار جنگل. نویسنده ابراهیم فخرائی
+
نوشته شده در شنبه دهم آذر 1386ساعت 9:0 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
...............................سلام هموطن امروز نهم اذر ۱۳۸۶ است یعنی ۸۶ سال و ۸ ماه و ۹ روز یعنی ۳۱۶۴۵ روز یعنی ۷۵۹۴۸۰ ساعت یعنی ۴۵۵۶۸۸۰۰دقیقه یعنی ۲۷۳۴۱۲۸۰۰۰ ثانیه از رفتنش گذشت.................................. باورت میشود؟
+
نوشته شده در جمعه نهم آذر 1386ساعت 10:30 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
روزنامه فکر جوان (شماره 382_ 16 اسفند 1324 اگر طوفان حوادث ایام و پنجه ستمکار مرگ پرستیده قلب گیلانیان را ربود و ازادیخواهان را به فقدان مرد غیرتمند و با شرف ماتمزده ساخت باکی نیست زیرا تا دنیا باقی است و تا وقتیکه ماه و خورشید از حرکت و فروغ باز نایستاده اند نام میرزا کوچک خان جنگلی سرخیل مجاهدین و ازادی خواهان گیلان مانند اختر فروزانی در اسمان ایران تجلی می کند. اگر تاریخ نام قائدین و مبارزین بزرگی را که مظهر فداکاری و پرستش ملت خود بوده اند برای عظمت و عبرت ینده گان در سینه خود ثبت کرده است بی شبهه نام کوچک جنگلی با خطوط جلی برای همیشه نقش جبین تاریخ است....... برگرفته از : سردار جنگل . ابراهیم فخرائی
+
نوشته شده در پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 15:27 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
روزنامه پرورش (شماره 950_ دهم اذر 1325) سروران. گیلانیان عزیز .یاران قدیم .ناطقان و نویسندگان ازهمه شما که سالی یکبار با قدم صدق و ارادت به ارامگاه من میائید سپاسگزارم. از ناطقان که به صد زبان مرا میستایند از نویسندگان که نام مرا به عظمت و نیکی یاد می کنند از یاران قدیم که اشک می ریزند و خاطره های جانسوز گذشته را زنده میکنند. من یکنفر گمنام بودم در راه مجاهدت به وطن و خدمت به ملت در اندک زمان تاریخ افتخار امیزی برای خود تهیه نمودم. اری عزیزان! در این راه مقدس کوچکها بزرگ میشوند و گمنامان بلند نام میگردند. البته حق شناسی از ازاد مردان گذشته پشتیبانی از نیکمردان حال است. اما باید بگویم توقع من از شما با این تظاهرات شور انگیز تمام نمی شود. من مرد عمل بودم سرفداکاری و جانبازی داشتم . در دقایق تاریک ایران بیاری میهن عزیز شتافتم و پانزده سال من و رفقای من با افتخارات تاریخی مراحلی را در انقلاب طی کردیم که ذکر جرئیاتش برای اغلبی زهره شکاف است با درستی و راستی بی هیچ الایشی قدم های مقدس را برداشتیم . در این راه چشم از مال و جان و مهر زندگی پوشیدیم................. سروران ! روزی که ایران در هم افتاده و بی سامان بود من به یاری دوستان یکدل برای خلاصی و رستگاری کشور عزیز برخواستم من و یارانم در مشقت های فوق الطاقه چندین ساله هیچ مقصودی نداشتیم جز حفظ ایران از تعرضات و فشار خارجی و خائنین داخلی و تاءمین ازاد یو اسایش رنجبران و ستمدیدگان مملکت و استقرار حکومت همه فداکاری من و احرار جنگل برای همین مقصود عالی بود....................... سروران ! گیلان ما سرزمین نعمت است. این نعمت سرشار باید به شما درس بزرگواری و استفنای طبع و عزت نفس و بلند همتی و جوانمردی بیاموزد. گرسنه های گیلان از سیر چشم ترین مردم ایرانند.این نمی ارزد که روی هوس و تفنن یا بقصد تقرب و سود پرستی همشهری های خود را ملوث و بدنام کنید.پیش خودی و بیگانه انها را ناپاک جلوه دهید . دام پهن کنید و چاه بکنید برادران ازادمنش شما که دامگستر و چاه کن نبودند این صفت صفله و ناجوان مردانه چیست که در شما بروز کرده است ؟ عزیزان! می بینم که نفاق میان شما سخت ریشه گیر شده است از هم می گریزید رشته اعتماد و اطمینان را سخت از دست می دهید به صورت یکدیگر سیاه می مالید و برای طرد هم نغمه های شوم می سازید و بهتان میزنید. افراد موء ثر جامعه را نسنجیده از میان خود براند و به قوت دندان بازوان سطبر خود را قطع کند . انها که همت نشان نمیدهند چرا شیفتگان ازادی و مشعلدار حریت و جوانان از خود گذشته و پرشور را که پیش اهنگ مرگ شده اند و می خواهند لعبت ازادی را از دهان اژدهای ارتجاع دلیرانه بربایند هدف سنگ تهمت و تیر ملامت قرار می دهند؟ ایرانیان عزیز!گوش فرا دارید پنبه غفلت را بیرون ارید دنیا انقلاباتی را سیر میکند که صدای انفجار هولناک ان در اکناف عالم پیچیده که اگر از پرده های ضخیم دربار جهالت شعار شما بگذرد صدای مهیب ان وجود شما را مرتعش می سازد. چشم باز کنید و از پرده جهل بیرون خرامید افق عالم را مشاعده و تغییرات و تغییرات زمانه را معاینه نمایید سوانحی که در مملکت بلادیده ما روی داده و سلطه و اقتداری که دشمنان ما براین اب و خاک تحمیل نموده اند بدیده عبرت ملاحظه نمایید اگر امروز نجنبید فردا در قید سلاسل اسارت و ادبار مقید و مصلوب و راه چاره شما مسدود خواهد شد . از اه مظلومان بپرهیزید . از مکافات دهر برحذر باشید . ایران در اثر خیانت کرسی پرستان را فنا را طی میکند . اگر امراء و روسای کنونی چاره ای نیاندیشند فردا امارت انان مبدل به اسارت و ریاست منتهی به تابعیت میشود. خدای را براین مدعایم گواه می گیرم. منبع: سردار جنگل.ابراهیم فخرائی
+
نوشته شده در پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 15:15 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
نزديكی های غروب كه شد آسمان ناگهان غرّيد و اولين باران پاييزی كه انگار می خواست بغض جمع شده تابستان را يكباره گريه كند شروع به باريدن كرد. باران سيل آسا انگار حالا حالا ها خيال آرامش نداشت. شكارچی روس به زير چادر خزيد. زير لب غر می زد. مجبور شده بود اجاق كوچكش را توی چادر بياورد تا كمی غذا بخورد. پرنده ای از روی درختی كه انگار خيلی بلند بود جيغ كشيد و پرواز كرد، گروه گوزن ها از روی شيب پايين دويد، نور صاعقه كور كننده ای ديده شد و بعد غرشش گوش را آزار داد، رود كوچكی كه آن حوالی بود آب را لمبر می زد و می برد كه ناگهان غرّش شير ايرانی هياهوی جنگل را ساكت كرد. شكارچی روس دست به تفنگ برد و در حاليكه قلبش تند تند می زد چشم های گشاد شده اش را بست... صبح دل انگيز جنگل گيلان گرچه پاييزی بود اما باران شب قبل لطافت را به برگ های آفتاب خورده بازگردانده بود. شكارچی كيسه توتونش را باز كرد توتون را ميان كاغذ سيگار ريخت، آنگاه دو انگشت اشاره را ميان كاغذ برد و با دو شستش كاغذ را دور توتون پيچيد و و وقتی به انتها رسيد كاغذ را با زبان خيس كرد و چسباند. كبريت را به پاشنه كفش يُقُر اش كشيد و نوك زبانه آتش را به سيگار گرفت. نفس عميقی كشيد و دود غليظ را به ميان جنگل فرستاد. عطر حس نشده ای به مشام جنگل رسيد... هيزم شكن پير كه تازه از كلبه اش بيرون آمد بود تبر به دست راهی شده بود به سمت كوره ذغال. صورت دود گرفته اش را به سمت خورشيد گرفت و با نفس عميق انبوه هوای جنگل را به درون سينه اش كشيد. به سمت كوره كه می رفت شكمش را می خاراند. ناگهان صدای پای نا آشنايی شنيد. به گوشه ای خزيد و منتظر ماند. دقايقی بعد شكارچی كه آرام راهش را ادامه می داد ظاهر شد. هيزم شكن بيرون آمد و تبرش را به تكه چوبی كوبيد. شكارچی شگفت زده برگشت. دوباره رو به باد حركت می كرد. احساس می كرد به شير نزديك تر شده است. در اطرافش صدای جنبنده ای به گوش نمی رسيد. اين علامت اميدوار كننده ای بود. نزديك های غروب كه شد تصميم گرفت توقف كند. تعقيب ِ بيش از اين در تاريكی می توانست خطرناك باشد. شب تاريك فرا رسيد. زمان آن است كه هر دو بخوابند. شكارچی روس از روی ترس بالای درخت می خوابد و شير ايرانی پر ابهت تر از هميشه به مامن خويش در دل جنگل می خزد... شكارچی كه از هياهوی ديشب پشه ها خوب نخوابيده بود آفتاب نزده برخواست و از درخت پايين آمد. باران نيامده است و رد پای شير كماكان پابرجاست. با قدم های شمرده پيش می رفت و تفنگش را آماده نگه می داشت... گلوله مغز شير ايرانی را شكافت و او را نقش بر زمين كرد. ديگر از آن نگاه پر ابهت خبري نبود. شكارچی از پشت روی زمين ولو شد... ميرزا كوچك... پسر ميرزا بزرگ... رهبر نهضت جنگل در زمان مشروطیت، پس از پايمردی فراوان در مقابل روس ها به حيله و نيرنگ اجنبی و خودفروشی بيگانه كشته شد.
از مسكو كه محل فرمانداری بی رحمانه رومانف های تزاری بود تا گيلان كه ((خاكِ نداشته)) ی قاجار ها محسوب می شد راه زيادی بود. شكارچی اين همه راه را آمده بود تا شايد شكار كردن شيری از شير های ايرانی نصيبش شود. شير هايی كه وصفشان را زياد شنيده بود و مي دانست كه تعداد زيادی از آنها باقی نمانده است. پرسان پرسان خودش را به محلی رسانده بود كه گفته می شد شير ايرانی بارها در آنجا ديده شده است... و حالا جانش را گذاشته بود كف دستش و آماده نبرد بود و می دانست كه شير ايرانی هم دليرانه تا پای جان خواهد جنگيد...امروز روز شكار است...
شكارچی چشم ها را بست تا جهت وزش باد را حس كند. باد از شمال می آمد و او بايد برای آن كه باد بوی بدنش را به سمت شير نبرد رو به باد حركت می كرد. از طرفی صبح رد پای شير را ديده بود كه به سمت شرق می رفت. بنابراين به سمت شمال حركت كرد تا با تغيير جهت احتمالي وزش باد شير را دور بزند. در نهايت آرامش حركت می كرد. صبح زود پس از بيدار شدن، لوله تفنگ هايش را تميز كرده بود و تفنگ سبك تر را به دست گرفته بود تا در صورت ديدن شير از فاصله دور با سرعت عمل بيشتری شليك كند. آرام و قوز كرده قدم بر می داشت و روی پنجه راه می رفت. هر از چند گاهی دود سيگارش رابه ميان غبار صبحگاهی می فرستاد. صدای ديشب ِشير نزديك بود. اميدوار بود تا با حدود دو ساعت راه پيمايی با او رو به رو شود.
- های... كی هستی تو؟... چی می خوای؟
شكارچی با فارسی دست و پا شكسته ای گفت: روسم... تو كی هستی؟
- من هيزم شكنم... چكار داری اينجا؟... مگر خودت مملكت نداری؟ آمدی شكار شير كنی بی غيرت؟...
شكارچی كه درست نمی فهميد گفت: آها... شير... شير ايرانی!
- گور پدرت خنديده ای...شكار كردن شير ايرانی كار تو نيست... طعمه اش می شوی... می كشدت... شير ايرانی نگهبان ايران است...
شكارچی سگرمه هايش درهم شده بود و حوصله داد و بيداد هيزم شكن را نداشت. دستش را به سمت او پرتاب كرد و به تهديد لوله تفنگ را سمتش گرفت... هيزم شكن دوباره داد زد: برو گمشو با آن سبيل بی قواره ات...
شكارچی عصبانی بود. حضور هر آدمی به جز خودش در آن محدوده به معنی عدم حضور شير بود. اعصابش از دست هيزم شكن خرد شده بود. راه افتاد و كمی جلوتر روی زمين دراز كشيد. خُنكی زمين باران خورده تن عرق كرده اش را خنك می كرد... چشم ها را بست... چشم ها را بست... چشم ها را بست... و ناگهان غرّش شير بيدارش كرد. از جا پريد و به سمت نزديك ترين درخت رفت و از آن بالا رفت. حسابی ترسيده بود. به اعصابش كه مسلط شد از درخت پايين آمد. می دانست كه شير سالم هيچ گاه به انسان حمله نمی كند. كمی جلوتر دوباره به رد پای شير رسيد...
از شيب تپه كه پايين می رفت روی تپه مقابل جنبش علف ها را ديد و در كسری از ثانيه بدن طلايی شير ايرانی به چشمش خورد. دوربين كشيد و بلافاصله نشانه رفت. تمركز كرد و ماشه را كشيد. با صدای گلوله انبوه پرنده ها به هوا پريدند و جنبش علف ها شديد شد. شكارچی به سمت دامنه تپه مقابل دويد... علائم خون روی زمين پديدار بود... شروع به دنبال كردن شير كرد و اين بار هزار برابر بيشتر مراقب بود... چون شير زخمی می توانست هر لحظه به او حمله كند.
رد خون را گرفته بود و می رفت. هر لحظه دلهره اش بيشتر می شد. احساس خوشايندی نداشت. از بين درخت های تو در تو راه می رفت. سنگ بزرگی كمی جلوتر بود كه بعد از آن، مسير سرازير می شد. بايد سنگ را دور می زد. با گذر از سنگ چنان يكه ای خورد كه انگار قلبش می خواست بايستد. شير ايرانی رو در رويش ايستاده بود و در حالی كه از گوشه يال طلايی رنگش خون می چكيد چشم در چشم او دوخته بود. سر تفنگ رو به زمين بود و نمي شد شليك كرد. شكارچي مي دانست هر حركت اضافی با كشته شدنش همراه خواهد بود. پس نمی بايست چشم از چشم شير بر می داشت. در همان حال سعی كرد بسيار آرام سر لوله تفنگ را بالا بياورد و به سمت شير برگرداند. عرق از سر و رويش جاری شده بود. نگاه ها قطع نمي شد. جرات پلك زدن نداشت. سر تفنگ با حركت هايش در مدت طولانيی به سمت شير برگشت. اميدوار بود تيرش به هدف بخورد اما چون با چشم مگسك را نمی ديد هيچ اطمينانی نداشت. تصميم آخر را گرفت و ... ماشه را چكاند...
+
نوشته شده در پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 15:7 توسط ارزوفروزان_سمیرا نوغاندار _فتانه صائمی
|
جنگل از خواب زمستانی برخاستهاست با تاکهای بزرگ «کرزل» و شاخههای ریشهای کرچل و مارا با آسمانی سبز به دوستی میخواند. آی میرزا جنگل هماره، تو را به ذکر میخواند. جنگل سبزینهی بکریاست که بیهیچ واسطه در هر بهار تو را میزاید. چون نام تو در ذات جنگل است، جنگل به نام تو میروید جنگل به نام تو میرویاند در فصل رُستن و رَستن جنگل قیامت است. درختان به غرور برمیخیزند سرود میخوانند: «جنگل همزاد مرد مقدسیاست که دلدادهي آفتاب بود و برای شکستن شب شمشیر شبشکن برآورد.» آی میرزا در جستجوی تو از باریکهی شمشادهای مقابل مقابل رفتم و رد پای تو را میجستم ... ... آی میرزا جنگل وسعت پیوستهی سبز سپیدارهاست و سایهها یاداور خستگی تو، که کسالت زخم خنجر نارفیقان را در سایهی بلوط پیر تکاندی. زان پس بلوطها در هر بهار به یاد تو خون گریه میکنند. سرو را دیدی ایستادگی اقتضای وجود اوست اما من سروی را در جنگل میشناسم که به احترام نام تو